سرماخوردگی! شاید این ساده ترین مثال باشد. آب پرتقال و سوپ و استراحت و چند داروی معمول همیشگی. این داروها درمان کننده بیماری نیستند، بلکه علائم آزار دهنده ای مثل آبریزش بینی، تب و درد عضلانی را از بین می برند. اما هنر یک پزشک آنجاست که اگر این عفونت باکتریال باشد تشخیص دهد و آنتی بیوتیک مناسب تجویز کند. اگر به این درمان مقاوم بود، دارو را تعویض کند. گرچه همان درمان حمایتی هم گاهی هنر می خواهد. بیمار تصادفی اگر خوب مدیریت نشود، احیا نشود و داروی مناسب نگیرد زودتر از آنکه میزان آسیبش تشخیص داده شود خواهد مرد! 

بارسا توانست منچستر سیتی را در خاک انگلستان با شایستگی شکست دهد. بدون شک تاکتیک های بی نقص مارتینو چشمگیرترین اتفاق بود؛ تدبیر درست، آنالیز، چینش و تاکتیک مناسب. اما دکتر مارتینو هنوز ابتدای راه است. با درخششی که آبی اناری ها در چند سال اخیر داشته اند، حتی جام گرفتن هم شاید نتواند تاتا را همانند پپ ماندگار کند. او زمانی به تاریخ پرافتخار بارسا می پیوندد و محبوب تر از این خواهد شد که در کنار درمان حمایتی اش، درمان قطعی انجام دهد. طوری که همگان بدانند هنوز بارسلونا آقای فوتبال دنیاست. طوری که یاوه گویان برای بستن دهانشان نیازی به تذکر سسک نداشته باشند!

راهکار اورژانسی تاتا، تنها گزینه روی میز

نخریدن مدافعی مطمئن اولین ایرادی بود که مارتینو با آن مواجه شد. حال این سیاست باشگاه بود یا کوتاهی کادر فنی یا پیدا نکردن گزینه مناسب، تفاوتی ندارد. اکنون او باید تا انتهای فصل تیم را با همین نفرات رهبری کند و از آنها بهترین بازی را بگیرد. مارتینو برای پیگرینی سورپرایز ویژه ای داشت. چهار بازیکن در خط میانی به اضافه مسی عملاً ابتکار عمل را از بازیسازان سیتی گرفت. بارسا همانند بازیهای لالیگا از زمین حریف پرس نمی کرد. مارتینو خطوط سه گانه را بسیار به هم نزدیک کرده بود و دفاع از دایره میانی زمین شروع میشد. حتی زمانی که سیتی 11 نفره بود بارسا اجازه خودنمایی زیادی به خط آتش فوق العاده سیتی نداد. حوصله، صبر و حفظ توپ و بی گدار به آب نزدن برای غافلگیر نشدن؛ بارسا بی محابا حمله نکرد.

بارسا با آرامش بازی را کنترل کرد. هر پاس آبی اناری ها سوهانی بر روح منچستری ها بود. مارتینو فراموش نکرد که چند سال قبل در زمین آرسنال بازی برده را با دو گل در واپسین دقایق از دست دادیم. در الکلاسیکوی امسال چه دلیلی داشت تمام تیم دقیقه نود وقتی با دو گل پیش هستیم در زمین حریف باشد که اینگونه اسیر ضدحمله شود و گل بخورد؟ اگر الکسیس آن پل هوایی به یاد مادنی را بالای سر دیگو لوپز احداث نمی کرد آیا مارتینو زیر تیغ انتقاد نمیرفت؟ مارتینو بهترین راهکار را انتخاب کرد. ترجیح داد موقعیت های کمتری روی دروازه حریف خلق کند اما توپ و ابتکار عمل را به حریف واگذار نکند. بارسا بردی ارزشمند در خاک انگلیس به دست اورد و برخلاف سال گذشته قدم اول را در دور حذفی با قدرت برداشت. 

مساله مهم این است

حریصیم. این مدارا را برای دراز مدت نمی پسندیم. ما بارسای بیرحم تری می خواهیم. بارسایی که کامل تر باشد. هر چند اگر اشتباهات داوری نبود اکنون با بیش از دوگل منچستر را ترک می کردیم، اما مارتینو برای فصل بعد باید جزییات بیشتری به بارسای خودش اضافه کند. نباید گل نخوردن در این بازی را درمان قطعی مشکلات دفاعی تیم بدانیم. درست است که کاتالانها دفاع کردن را دوست ندارند اما داشتن یک کمربند دفاعی مستحکم اعتماد به نفس تیم را افزایش می دهد. اتفاق است! یک کرنر، یک جایگیری نامناسب و تمام! تیمها به همین راحتی به گل می رسند. ضعف بارسا روی ارسالها هنوز پابرجاست. هنوز حریفان در تلاش اند ارتباط هافبک های بارسا با مسی را قطع کنند. به بارسا اجازه موقعیت سازی ندهند تا بازیکنان ما مجبور شوند بارها در عرض زمین این طرف آن طرف به دنبال روزنه بگردند. گرچه مسی و هافبک های بی نظیر تیم زهر خود را می ریزند اما گاهی نمی شود! پپ نتوانست روی زمین آرسنال را دور بزند. نتوانست با 9 کاذبش دفاع آرسنال را بگشاید، مولر و پیزارو را وارد میدان کرد و در نهایت با یک شوت از راه دور و یک ضربه سر پیروز شد. بارسا در کنار حفظ فلسفه ارزشمند خود، در کنار تیکی تاکای چشم نواز خود می تواند دفاع مستحکم تری داشته باشد؛ می تواند با جواهراتی که در خط حمله دارد روی ضدحملات زهردار تر باشد؛ می تواند شوتهای از راه دورش بیش از دو شوت ژاوی باشد؛ می تواند بازی هوایی قوی تری داشته باشد و می تواند سیتی را بیش از این جلوی چشمان شیخ منصور تحقیر کند. بارسا می تواند ترسناک تر از این باشد و باز این سوال آشنا را تداعی کند: چگونه می توان آنها را مهار کرد؟

از تاتا برای درمان حمایتی و موقتش ممنونیم. به تدبیر او و قدرت شاگردانش برای بازگشتن به قله اروپا ایمان داریم و از او می خواهیم جانی تازه به بارسا ببخشد. نقاط ضعف بارسا را ریشه کن کند و طرح درمانی اش را تکمیل. صدر جدول لالیگا بیش از یک هفته دوری پادشاه را تاب نیاورد. لیگ قهرمانان چندان هم صبور تر نیست!